Θερμές ευχαριστίες στις κυρίες του Συλλόγου Καππαδοκών ο ''Βαρασός'' για τη φιλοξενία, την λεπτομερή ξενάγηση και την ευαισθησία που μετάδωσαν στους μαθητές για την σημασία της Παράδοσης και της Ιστορίας των ανθρώπων του τόπου μας. Το οδοιπορικό μας θα συνεχιστεί με νέες καταγραφές στο πλαίσιο της υλοποίησης του Σχεδίου Δράσης για την Τοπική Ιστορία.
Σελίδες
- 2025-2027 EcoLearn KA210 erasmus+
- 2024-2026 Climate, a friend with character KA220 erasmus+
- 2024-2026 Empowering Teachers using AI KA210 erasmus+
- 2023-2026 Robots meet Arts KA220 erasmus+
- 2023-2025 DigiTechMethods KA210 erasmus+
- 2023-2025 Climentre KA210 erasmus+
- 2022 Eco-Naturalists of the Future - POWER
- 2021-2023 Let's Join Hands for the World ΚΑ210 erasmus+
- 2021-2024 Our Living Values ΚΑ220 erasmus+
- 2021-2023 School Eco Lighthouse ΚΑ210 erasmus+
- 2019-2022 Explore Create & Know ΚΑ220 erasmus+
- 2018-2021 European Digital Classroom ΚΑ229 erasmus+
- 2018-2021 Act Green ΚΑ229 erasmus+
- 2018-2021 Act Green2 ΚΑ229 erasmus+
- 2014-2017 Healthy European Youth ΚΑ220 erasmus+
Στα χνάρια του παππού και της γιαγιάς
Τι χωράει σε ένα προσφυγικό σπίτι; Χωράει ο πόνος του αποχωρισμού, η σκόνη της Καππαδοκίας, η ελπίδα για μια νέα ζωή. Οι μαθητές/τριες των τάξεων Ε' και Στ' στο πλαίσιο υλοποίησης του Σχεδίου Δράσης για την Τοπική Ιστορία επισκέφθηκαν το Σπίτι του Εποικισμού στο Πλατύ Ημαθίας, ένα σπίτι Φαρασιωτών προσφύγων, που εθελοντές με μεράκι και σκληρή δουλειά φρόντισαν να διασωθεί και να λειτουργεί σήμερα ως μουσείο. Οι μαθητές ξεναγήθηκαν στους εσωτερικούς χώρους του σπιτιού. Κάθε γωνιά και μια αφήγηση ζωής από τα χωριά των Φαράσων, από την πατρίδα που έλουσε τις ζωές των προσφύγων με νοσταλγία, θέληση για ζωή και μνήμη. Η επιβίωση, η αξία της εργατικότητας, ο σεβασμός στην ιστορία της οικογένειας μεταμόρφωσε την ένδεια σε δημιουργία. Οι μαθητές ένιωσαν πως το παρελθόν είναι ζωντανό στους τοίχους με τις φωτογραφίες-πορτραίτα των οικογενειών, στον αργαλειό που το βελόνι ακόμη υφαίνει, στον σουφρά που ακόμη κερνά λουκούμια και χειροποίητο, μυρωδάτο γλυκό του κουταλιού, στην κούνια που κοιμάται το βρέφος και λικνίζεται για να το νανουρίζει, στον κεμανέ που παίζει μουσικές για τους χορευτές, στα στρωσίδια που μυρίζουν τη φρεσκάδα του σαπουνιού, στην πινακωτή που αγκαλιάζει ζεστά το ζυμάρι του ψωμιού. Οι ιστορίες των ανθρώπων του τόπου μας είναι ζωντανές, είναι δρόμος, είναι ταυτότητα για τον προσφυγικό πληθυσμό του χωριού μας. Ξεριζωμένοι από τα χώματα της Καππαδοκίας άφησαν στα χωριά των Φαράσων μια βαλίτσα προσδοκίες. Σκληρές οι καινούριες συνθήκες ζωής στην Ελλάδα, που έφτασαν ως πρόσφυγες, με τα κεντίδια της γιαγιάς να προσμένουν να στηθεί το εικονοστάσι. Μια Παναγιά έφερε κρυφά κάθε οικογένεια, μια προσευχή, τον άρτο και την υπομονή. Το Σπίτι του Εποικισμού αποτελεί χώρο μνήμης και ταυτότητας. Οι μαθητές αποκόμισαν τη βιωματική εμπειρία, ενισχύοντας την ιστορική τους γνώση και τον σεβασμό στην παράδοση.



