Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν ξαφνικά σε μια μέρα. Συμβαίνει κάτι και αλλάζει η ζωή. Η Νόνη Νέζη δημιουργεί μια ιστορία χρησιμοποιώντας λέξεις και εκφράσεις καθημερινές, για να μιλήσει για μια ασθένεια … «που δε σε πονάει, που δε θα χρειαστεί να πάρεις φάρμακα, που δε σε σκοτώνει», που όμως θα την έχεις για όλη σου τη ζωή. Την αλωπεκίαση, καθολική ή μερική απώλεια των μαλλιών, αυτοάνοσο νόσημα. Το άτομο που νοσεί δεν αισθάνεται πόνο σωματικό, ωστόσο ο ψυχικός εσωτερικός πόνος που δημιουργείται από την απώλεια είναι μεγάλος. Η εικόνα του ατόμου αλλάζει και ταυτόχρονα αλλάζει η ματιά των άλλων. «Στο σχολείο, τα άλλα παιδιά (ή μάλλον τα παιδιά σκέτο) του μιλούσαν λιγότερο, οι μεγάλοι τον κοιτούσαν λιγότερο. Και οι γονείς του; Αυτοί ξαφνικά τον αγαπούσαν περισσότερο». Πόσο εύκολο είναι για ένα παιδί να αποδεχτεί την αλλαγή και να αντέξει το βλέμμα του άλλου;
Στο βιβλίο της η Νόνη Νέζη προσεγγίζει ένα θέμα που έχει απασχολήσει και θα απασχολήσει ακόμα περισσότερο, τη διαφορετικότητα και τον σεβασμό στον άλλο.
Ο Δημήτρης της ιστορίας είναι ένα παιδί που μέχρι τα πέντε είχε μια φυσιολογική ζωή, όπως όλα τα παιδιά. Παιχνίδι, φίλους, ξενοιασιά… Ένα πρωί την ώρα που χτενιζόταν έχασε μερικές τρίχες. Σταδιακά άρχισε να τις χάνει όλες. Εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου «Τρίχες». Η συγγραφέας παίζει με τη λέξη τρίχες. Δίνοντας αυτόν τον τίτλο καταφέρνει να δείξει ότι μέσα από μία ολιστική θεώρηση του προβλήματος αυτό σταδιακά σταματάει να θεωρείται πρόβλημα.
Οι μαθητές/τριες της Β΄ τάξης άκουσαν την ανάγνωση του βιβλίου και συμμετείχαν σε συζήτηση σχετικά με το πόσο αλλάζει η εξωτερική μας εμφάνιση και πώς ο σεβασμός στη διαφορετικότητα είναι κανόνας ζωής, είτε έχουμε είτε δεν έχουμε μαλλιά, είτε φοράμε είτε δεν φοράμε ακριβά ρούχα και παπούτσια. Η Σχολική μας Βιβλιοθήκη προτείνει και δύσκολα θέματα, άλλωστε αφορούν στα παιδιά.
Επιμέλεια: Μαρία Ταχτσόγλου ΠΕ70