Η ανάγνωση του βιβλίου ''Τα κίτρινα καπέλα'' αποτέλεσε την αφετηρία για έναν διάλογο μέσα στην τάξη. Το βιβλίο λειτούργησε ως γέφυρα, επιτρέποντας στα παιδιά να εκφράσουν τις σκέψεις τους για το πώς είναι να στερείται κανείς την ελευθερία και την ασφάλεια του σπιτιού του. Οι μαθητές πέρασαν στο βιωματικό μέρος της δράσης μέσα από δύο ιδιαίτερες δραστηριότητες.
'' Ένα ταξίδι στο άγνωστο'': στην πρώτη δραστηριότητα, τα παιδιά κλήθηκαν να μπουν στη θέση κάποιου που πρέπει να εγκαταλείψει ξαφνικά τον τόπο του. Με το ερώτημα ''Τι θα έπαιρνες μαζί σου, εάν έπρεπε να φύγεις τώρα;'' οι μαθητές κλήθηκαν να επιλέξουν μόνο τρία αντικείμενα. Χρησιμοποιώντας τυπωμένες κάρτες ως ερεθίσματα, η συζήτηση ξεκίνησε: Ποιο αντικείμενο έχει τη μεγαλύτερη αξία; Ένα παιχνίδι, μια φωτογραφία ή κάτι χρηστικό; Μέσα από αυτή τη συμβολική επιλογή, τα παιδιά βίωσαν τη δυσκολία του αποχωρισμού και τη σημασία των αναμνήσεων που χωρούν σε μια μικρή αποσκευή.
''Το Βάζο-Φάρμακο: Αντίδοτο στο Μίσος'' : η δεύτερη δραστηριότητα εστίασε στην ελπίδα και τη θεραπεία των πληγών που προκαλεί η μισαλλοδοξία. Ξεκινώντας από την παρατήρηση ότι για τον σωματικό πόνο παίρνουμε φάρμακα, αναρωτηθήκαμε τι μπορούμε να προσφέρουμε σε κάποιον που η ψυχή του ''νοσεί'' από μίσος. Πάνω σε ένα μεγάλο χαρτί του μέτρου σχεδιάστηκε ένα ''θεραπευτικό'' βάζο. Εκεί, οι μαθητές κόλλησαν πολύχρωμα σημειώματα με λόγια αγάπης, παρηγοριάς και συμφιλίωσης. Αυτές οι φράσεις-φάρμακα αποτέλεσαν το δικό τους συλλογικό μήνυμα απέναντι στο σκοτάδι του παρελθόντος: μια υπενθύμιση, ότι ο λόγος μας έχει τη δύναμη να γιατρεύει και να ενώνει.
Η αξία του να παραμένουμε άνθρωποι, προστατεύοντας τη μνήμη και καλλιεργώντας τον σεβασμό για τον πλησίον μας.
Επιμέλεια: Δέσποινα Βροχίδου ΠΕ70, Ελένη Μπαλανίκα ΠΕ70