Το εργαστήριο ξεκίνησε με την προετοιμασία των παρτεριών. Τα παιδιά, χωρισμένα σε μικρές ομάδες, συζήτησαν για το τι χρειάζεται ένα φυτό για να ζήσει και να μεγαλώσει, άκουσαν για τη δύναμη που κρύβεται μέσα σε έναν μικροσκοπικό σπόρο, την κρυμμένη ενέργεια που περιμένει υπομονετικά την κατάλληλη στιγμή για να εκραγεί σε ζωή. Στη συνέχεια, με τα χέρια τους βυθισμένα στο χώμα, έζησαν τη διαδικασία της φύτευσης. Γέμισαν το παρτεράκι τους με χώμα, δημιούργησαν μικρά λακκάκια με τα δάχτυλά τους, τοποθέτησαν τους σπόρους με απαλές κινήσεις και τους σκέπασαν με μια λεπτή στρώση χώματος. Κάθε πρωί παρατηρούν τα παρτέρια, έχει βλαστήσει κάτι; υπάρχει κάποιο σημάδι ζωής; χρειάζεται νεράκι; τα παρτέρια πρέπει να μπουν πιο κοντά στο παράθυρο για περισσότερο φως ή πιο μακριά για να μην καεί ο τρυφερός βλαστός; Τα παιδιά, συνηθισμένα στην άμεση ικανοποίηση του σύγχρονου κόσμου, έμαθαν ότι η φύση έχει το δικό της ρυθμό. Δεν μπορείς να επιταχύνεις τη βλάστηση, μόνο να περιμένεις και να φροντίζεις.
Αυτό το εργαστήριο δεν ήταν απλώς μια διασκεδαστική δραστηριότητα. Είχε σαφείς εκπαιδευτικούς στόχους, σε γνωστικό επίπεδο, τα παιδιά κατανόησαν τον κύκλο ζωής των φυτών, έμαθαν για τις ανάγκες των ζωντανών οργανισμών σε νερό, φως, αέρα και θρεπτικά συστατικά, και εξοικειώθηκαν με βασικές βιολογικές έννοιες, όπως η βλάστηση, οι ρίζες, το στέλεχος και τα φύλλα. Ανέπτυξαν παρατηρητικές δεξιότητες κι έμαθαν να καταγράφουν συστηματικά τις αλλαγές που βλέπουν.
Σε συναισθηματικό και κοινωνικό επίπεδο, τα παιδιά ανέπτυξαν αίσθηση ευθύνης, καλλιέργησαν την υπομονή και την επιμονή, μαθαίνοντας ότι τα καλά αποτελέσματα απαιτούν χρόνο και συνεχή προσπάθεια.
Επιμέλεια: Μαρία Ταχτσόγλου, ΠΕ70
