Ιστορίες με καρχαρίες στα νερά της μοναξιάς

Στον μαγικό κόσμο του βυθού, εκεί που τα κύματα ψιθυρίζουν ιστορίες και τα χρώματα χορεύουν κάτω από το νερό, η συγγραφέας Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη μας συστήνει έναν ήρωα, ''Το ψαράκι που φορούσε γυαλιά''. Το μικρό ψαράκι της ιστορίας δεν διαφέρει στα όνειρα από τους φίλους του, έχει όμως μια μικρή ιδιαιτερότητα: φοράει γυαλιά. Δυστυχώς, αυτή η εξωτερική διαφορά γίνεται η αφορμή για να ξετυλιχθεί μια δύσκολη αλλά πολύ επίκαιρη ιστορία που αγγίζει το θέμα του εκφοβισμού. Μέσα από τις περιπέτειες του πρωταγωνιστή, παρακολουθούμε πώς η κοροϊδία, η απομόνωση και τα σκληρά λόγια των άλλων ψαριών πληγώνουν την ψυχή του, θυμίζοντάς μας καταστάσεις που συχνά συναντάμε σε σχολικές αυλές.
Το βιβλίο είναι ένας καθρέφτης της πραγματικότητας, αναδεικνύοντας πώς η δύναμη της ομάδας μπορεί μερικές φορές να χρησιμοποιηθεί λάθος, οδηγώντας στην απομόνωση όποιον θεωρείται «διαφορετικός». Όμως, καθώς η αφήγηση κυλά, το μήνυμα γίνεται ξεκάθαρο και ελπιδοφόρο. Η συγγραφέας καταφέρνει να δείξει ότι η διαφορετικότητα δεν είναι ελάττωμα, αλλά μια μοναδική δύναμη που μπορεί να προσφέρει λύσεις, εκεί που οι άλλοι αδυνατούν. Το ψαράκι με τα γυαλιά  επιλέγει να μη φοβάται τη διαφορετικότητά του.
Διαβάζοντας την ιστορία του μικρού ψαριού, καταλαβαίνουμε πως η πιο γενναία πράξη που μπορεί να κάνει κάποιος είναι η αποδοχή, πως όταν σταματήσουμε τις κοροϊδίες ο κόσμος μας γίνεται φωτεινό και ασφαλές μέρος για όλους.

Το βιβλίο διάβασαν φωναχτά, επεξεργάστηκαν νοηματικά και επιμελήθηκαν καλλιτεχνικά οι μαθητές/- τριες της Γ΄ τάξης στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος φιλαναγνωσίας με επίκαιρη θεματική τον εκφοβισμό και την κοινωνική απομόνωση.

Επιμέλεια: Μαρία Ταχτσόγλου ΠΕ70

Τα παιδιά με τα κίτρινα αστέρια και τα φοβισμένα μάτια

Στο πλαίσιο της καλλιέργειας της ιστορικής μνήμης και της ανάπτυξης αξιών, όπως ο σεβασμός, η ενσυναίσθηση και η αποδοχή της διαφορετικότητας, οι μαθητές/-τριες της Α΄ τάξης συμμετείχαν σε μια σειρά εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων με θέμα το Ολοκαύτωμα. Οι μαθητές ήρθαν σε πρώτη επαφή με το ιστορικό αυτό γεγονός μέσα από την ανάγνωση κατάλληλων παιδικών βιβλίων και προσαρμοσμένων ιστοριών, όπως το «Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» της Sanchez -Vegara Isabel και «Το Βότσαλο» του Μάριους Μαρτσινκεβίτσιους. Ακολούθησε συζήτηση στην τάξη, κατά την οποία εκφράστηκαν σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμοί, με τρόπο απλό και προσεκτικό, ανάλογο με την ηλικία τους. Στη συνέχεια δημιούργησαν μια αφίσα εμπνευσμένη από το "πρόγραμμα της πεταλούδας" όπου χρωμάτισαν πεταλούδες που αντιπροσωπεύουν τις ψυχές των ανθρώπων που χάθηκαν και έγραψαν μερικά από τα ονόματα ως φόρο τιμής. Τέλος, έγραψαν σκέψεις και συναισθήματα κάτω από τις εικόνες ανθρώπων και άκουσαν ιστορίες από παιδιά που έζησαν κατά την περίοδο του Ολοκαυτώματος.
Μέσα από αυτές τις δραστηριότητες, οι μαθητές κατανόησαν τη σημασία της ειρήνης, της αγάπης και του σεβασμού προς όλους τους ανθρώπους, καθώς και την αξία του να μη ξεχνάμε τα ιστορικά γεγονότα, ώστε να μην επαναληφθούν ποτέ ξανά. Μια σημαντική εμπειρία μάθησης και ευαισθητοποίησης για τα παιδιά, η οποία συνέβαλε στη διαμόρφωση υπεύθυνων και συνειδητοποιημένων πολιτών.

Επιμέλεια: Γιαγκούλα Σοφία, ΠΕ 70 & Μιχαέλα Πάτσιου, ΠΕ 71

Ολοκαύτωμα: μια προσέγγιση με ενσυναίσθηση και φως

Οι μαθητές/-τριες της Β΄ τάξης είχαν την ευκαιρία να προσεγγίσουν ένα από τα πιο δύσκολα κεφάλαια της παγκόσμιας ιστορίας, μέσα από έναν δρόμο ευαισθησίας και ανθρωπιάς. Στόχος δεν ήταν η παράθεση στεγνών ιστορικών γεγονότων, αλλά η καλλιέργεια της ενσυναίσθησης. Η δράση ξεκίνησε με μια προσεκτικά σχεδιασμένη παρουσίαση, όπου με απλά λόγια και τη χρήση οπτικού υλικού, τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με το πλαίσιο της εποχής. Κεντρικός άξονας της συζήτησης δεν ήταν η βία, αλλά οι έννοιες της απώλειας, του αποχωρισμού και της νοσταλγίας.
Η ανάγνωση του βιβλίου ''Τα κίτρινα καπέλα'' αποτέλεσε την αφετηρία για έναν διάλογο μέσα στην τάξη. Το βιβλίο λειτούργησε ως γέφυρα, επιτρέποντας στα παιδιά να εκφράσουν τις σκέψεις τους για το πώς είναι να στερείται κανείς την ελευθερία και την ασφάλεια του σπιτιού του. Οι μαθητές πέρασαν στο βιωματικό μέρος της δράσης μέσα από δύο ιδιαίτερες δραστηριότητες.
'' Ένα ταξίδι στο άγνωστο'': στην πρώτη δραστηριότητα, τα παιδιά κλήθηκαν να μπουν στη θέση κάποιου που πρέπει να εγκαταλείψει ξαφνικά τον τόπο του. Με το ερώτημα ''Τι θα έπαιρνες μαζί σου, εάν έπρεπε να φύγεις τώρα;'' οι μαθητές κλήθηκαν να επιλέξουν μόνο τρία αντικείμενα. Χρησιμοποιώντας τυπωμένες κάρτες ως ερεθίσματα, η συζήτηση ξεκίνησε: Ποιο αντικείμενο έχει τη μεγαλύτερη αξία; Ένα παιχνίδι, μια φωτογραφία ή κάτι χρηστικό; Μέσα από αυτή τη συμβολική επιλογή, τα παιδιά βίωσαν τη δυσκολία του αποχωρισμού και τη σημασία των αναμνήσεων που χωρούν σε μια μικρή αποσκευή.
''Το Βάζο-Φάρμακο: Αντίδοτο στο Μίσος'' : η δεύτερη δραστηριότητα εστίασε στην ελπίδα και τη θεραπεία των πληγών που προκαλεί η μισαλλοδοξία. Ξεκινώντας από την παρατήρηση ότι για τον σωματικό πόνο παίρνουμε φάρμακα, αναρωτηθήκαμε τι μπορούμε να προσφέρουμε σε κάποιον που η ψυχή του ''νοσεί'' από μίσος. Πάνω σε ένα μεγάλο χαρτί του μέτρου σχεδιάστηκε ένα ''θεραπευτικό'' βάζο. Εκεί, οι μαθητές κόλλησαν πολύχρωμα σημειώματα με λόγια αγάπης, παρηγοριάς και συμφιλίωσης. Αυτές οι φράσεις-φάρμακα αποτέλεσαν το δικό τους συλλογικό μήνυμα απέναντι στο σκοτάδι του παρελθόντος: μια υπενθύμιση, ότι ο λόγος μας έχει τη δύναμη να γιατρεύει και να ενώνει.
Η αξία του να παραμένουμε άνθρωποι, προστατεύοντας τη μνήμη και καλλιεργώντας τον σεβασμό για τον πλησίον μας.

Επιμέλεια: Δέσποινα Βροχίδου ΠΕ70, Ελένη Μπαλανίκα ΠΕ70

Εβραίοι της Βέροιας

Οι μαθητές/-τριες της Στ΄ τάξης στο πλαίσιο της Ημέρας Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος παρακολούθησαν συνέντευξη ενός Βεριώτη Εβραίου επιζήσαντα, απάντησαν σε ερωτήσεις, προβληματίστηκαν σχετικά με τις μαζικές εκκαθαρίσεις και τη γενοκτονία. Στη συνέχεια δημιούργησαν αφίσα με τα ονόματα των αδικοχαμένων Εβραιόπουλων της Βέροιας. Η αφίσα περιλάμβανε έντυπο τη στολή των κρατουμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα ονόματα των Εβραιόπουλων. Επίσης, συμπλήρωσαν κενά με λέξεις κλειδιά, σχετικές με τα συναισθήματα που προκαλεί το ζήτημα της γενοκτονίας κι έγραψαν ένα σχετικό μήνυμα.
Επιμέλεια: Ορφανίδου Ιουλία ΠΕ70

Βότσαλα - Φόροι τιμής

Στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος, οι μαθητές/-τριες των Γ΄ και Δ΄ τάξεων συμμετείχαν σε μια παιδαγωγικά σχεδιασμένη δράση με στόχο την καλλιέργεια της ιστορικής μνήμης, της ενσυναίσθησης και του σεβασμού στον συνάνθρωπο και τη διαφορετικότητα. Οι μαθητές ήρθαν σε επαφή με το θέμα μέσα από την ανάγνωση δύο σημαντικών παιδικών βιβλίων: «Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ» της Sanchez - Vegara Isabel και «Το Βότσαλο» του Μάριους Μαρτσινκεβίτσιους, τα οποία αποτέλεσαν αφορμή για συζήτηση σχετικά με τις έννοιες της ελευθερίας, των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των συνεπειών του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας. Στη συνέχεια, οι μαθητές συμμετείχαν σε δημιουργικές δραστηριότητες, μια κατασκευή σχετική με το θέμα και μια αφίσα στην οποία αποτύπωσαν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους για το Ολοκαύτωμα. Ιδιαίτερα συμβολική ήταν η δράση με τα βότσαλα, πάνω στα οποία τα παιδιά έγραψαν λέξεις, μηνύματα και σκέψεις, τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων. Η δράση μέσα από τη δημιουργική γραφή και την εικαστική έκφραση συνέβαλε ουσιαστικά στη σύνδεση της ιστορικής γνώσης με τη συναισθηματική κατανόηση. Έδωσε στους μαθητές τη δυνατότητα να προσεγγίσουν με ευαισθησία και σεβασμό ένα δύσκολο, αλλά σημαντικό κεφάλαιο της ιστορίας, καθώς επίσης και να ενισχύσουν την αξία της μνήμης ως μέσο πρόληψης παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον.
**Το βότσαλο που στα εβραϊκά αποδίδεται “Tz’ror” σημαίνει και δεσμός. Συμβολίζει τον δεσμό του νεκρού με τους ζωντανούς και αποδίδεται ως φόρος τιμής στη μνήμη του. Γι’ αυτό και όποιος επισκέπτεται έναν εβραϊκό τάφο εναποθέτει ένα βότσαλο. 

Επιμέλεια-Συνεργασία: Γιοβανοπούλου Βασιλική ΠΕ70, Μπουμπουλέντρα Νίκη-Πωλίνα ΠΕ70

27 Γενάρη - Ημέρα Μνήμης

 

Οι μαθητές/-τριες της Ε’ τάξης παρακολούθησαν βίντεο όσον αφορά στην ιστορική εξιστόρηση των γεγονότων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τις έννοιες του Ολοκαυτώματος και του Ναζισμού, εκφράζοντας τις σκέψεις και τις απόψεις τους. Με οδηγό το βιβλίο του Βεροιώτη δημοσιογράφου, Λιόλιου Γεωργίου, αφιερωμένο στον εβραϊκό πληθυσμό που έζησε στη Βέροια τον προηγούμενο αιώνα, διάβασαν συνεντεύξεις επιζώντων Εβραίων και παρατήρησαν φωτογραφίες της Εβραϊκής συνοικίας της Βέροιας. Στη συνέχεια οι μαθητές σχεδίασαν και ζωγράφισαν τη χαρακτηριστική στολή των Εβραίων, την πιτζάμα με το αστέρι του Δαυίδ, την οποία φορούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δημιουργώντας μια μεγάλη αφίσα. Ως τίτλο, οι μαθητές/τριες σε συνεργασία με τη δασκάλα και αξιοποιώντας την ψηφιακή τεχνολογία, παράφρασαν τη ρήση, που υπάρχει στην είσοδο του Άουσβιτς γράφοντας τη δική τους, θέλοντας να τονίσουν πως μόνο μέσα από την αλήθεια και τη διατήρηση της μνήμης, οδηγούμαστε στην ελευθερία.

Επιμέλεια: Χριστίνα Κωνσταντινίδου ΠΕ70

Ξέρω κάτι βάρκες….

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς που έχει καθιερωθεί στις 21 Ιανουαρίου κάθε έτους, οι μαθητές/-τριες της Ε’ τάξης εργάστηκαν πάνω στο ποίημα του Jacques Romain Georges Brel. « Ξέρω κάτι βάρκες..». Συζήτησαν για τη σημασία και την αναγκαιότητα της αγκαλιάς, τα συναισθήματα που αυτή φέρει και επέκτειναν τις σκέψεις γύρω από τη σημασία όλων των συναισθημάτων, που βιώνουμε στη ζωή μας και την αναγκαιότητα της ανθρώπινης επαφής. Το ποίημα είχε χωριστεί σε κάρτες και κάθε παιδί με τυχαία σειρά, διάλεξε μια από αυτές. Σε κάθε κάρτα υπήρχε ένας αριθμός και μια βοηθητική εικόνα. Κάθε μαθητής διάβασε φωναχτά την κάρτα του, δίχως να ακολουθηθεί η σωστή σειρά. Αφού κατάλαβαν πως πρόκειται για ποίημα, τοποθέτησαν τις κάρτες σε σωστή σειρά και ακολούθησε συζήτηση, ανταλλαγή σκέψεων και απόψεων γύρω από τους συμβολισμούς του ποιήματος, όπως : « τι συμβολίζουν οι βάρκες;», « για ποιους ανθρώπους και ποια συναισθήματα μιλάει η καθεμιά;», «ποια βάρκα θα θέλατε να είστε;». Ακούστηκαν όμορφες σκέψεις και απόψεις από όλα τα παιδιά και στο τέλος κλήθηκαν να δημιουργήσουν από μια ζωγραφιά με τη δική τους βάρκα και ό,τι αυτή θέλουν να συμβολίζει. Όλα τα παιδιά δημιούργησαν μοναδικά έργα, που έγιναν ένα μικρό βιβλίο να τους υπενθυμίζει τη σημασία των αξιών στη ζωή.


Επιμέλεια: Χριστίνα Κωνσταντινίδου ΠΕ70

''Αυτό που μας κάνει ανθρώπους''

Πραγματοποιήθηκε στον χώρο του σχολείου μας εκπαιδευτική δράση με θέμα την παρουσίαση του βιβλίου «Αυτό που μας κάνει ανθρώπους» του Victor D.O. Santos. Τη θεατρική εμψύχωση ανέλαβε η ομάδα «Μαρμίτα». Η δράση απευθυνόταν στους μαθητές/τριες όλων των τάξεων. Το βιβλίο πραγματεύεται τη σημασία της γλώσσας ως θεμελιώδους στοιχείου της ανθρώπινης ταυτότητας, της μνήμης και της επικοινωνίας. Η ομάδα του θεάτρου Μαρμίτα υιοθέτησε μια πολυδιάστατη θεατρική προσέγγιση, με τις εμψυχώτριες να ζωντανεύουν τις αφηρημένες έννοιες του βιβλίου, μετατρέποντας τις λέξεις σε εικόνες και συναισθήματα. Οι μαθητές δεν ήταν παθητικοί θεατές. Κλήθηκαν να συμμετάσχουν, να προτείνουν δικές τους λέξεις, που «χτίζουν γέφυρες» και να σκεφτούν πώς η γλώσσα ενώνει διαφορετικούς πολιτισμούς. Με τη χρήση ευφάνταστων βιβλιόχαρτων σκηνικών αντικειμένων, η ομάδα ανέδειξε το πώς η γλώσσα καταγράφει το παρελθόν και σχεδιάζει το μέλλον. Η ανταπόκριση των μαθητών ήταν θετική, έδειξαν ενδιαφέρον κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, σημείωσαν τις λέξεις που επιθυμούν να προστατέψουν και τις λέξεις που θεωρούν ότι βρίσκονται σε κίνδυνο, ειρήνη, αγάπη, φιλία, σεβασμός, πατρίδα, ακούστηκαν από τους μαθητές ως λέξεις-ρίζες για το μέλλον της ανθρωπότητας. Η δράση έδωσε το έναυσμα για συζήτηση σχετικά με τη διαφορετικότητα, την αποδοχή και τη δύναμη των λέξεων στην καθημερινή μας ζωή. Η Γλώσσα είναι ο γρίφος, η Γλώσσα είναι η γέφυρα.

Επιμέλεια ανάρτησης: Μαρία Ταχτσόγλου ΠΕ70

''Ο τόπος μου από την ανάποδη''

Αξιότιμε, κύριε Δήμαρχε,
Εμείς, οι μαθητές/τριες των τριών πρώτων τάξεων του Δημοτικού Σχολείου, επιθυμούμε να σας γράψουμε τις ιδέες μας και τα συναισθήματά μας. Πριν λίγες μέρες, πραγματοποιήσαμε εκπαιδευτική επίσκεψη στο κέντρο του χωριού μας. Δεν βγήκαμε για να παίξουμε, αλλά για να παρατηρήσουμε ως «μικροί ερευνητές». Θέλαμε να δούμε προσεκτικά τον τόπο που μένουμε. Αγαπάμε το χωριό μας, όμως στην περιήγησή μας στενοχωρηθήκαμε με όσα αντικρύσαμε. Είδαμε πράγματα που δεν μας άρεσαν καθόλου και θέλουμε να σας ενημερώσουμε, γιατί το χωριό μας δεν φαίνεται φροντισμένο.
Πρώτα απ’ όλα, δυσκολευτήκαμε να περπατήσουμε. Σε πάρα πολλά σημεία τα πεζοδρόμια είναι σπασμένα, έχουν μεγάλες τρύπες, οι πλάκες κουνιούνται. Φοβηθήκαμε μήπως σκοντάψουμε και χτυπήσουμε τα γόνατά μας. Στους δρόμους είδαμε λακκούβες, που γεμίζουν νερά, όταν βρέχει. Πώς περπατάνε οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας; Νιώθουν ασφαλείς; Πώς κινείται ένας άνθρωπος με αναπηρικό αμαξίδιο;
Επίσης, είδαμε πολλά σκουπίδια. Πεταμένα στους δρόμους, στα χαντάκια, στα καλάθια, στους κάδους που έχουν ξεχειλίσει. Πολλά σκουπίδια! Πλαστικά μπουκάλια και πλαστικές σακούλες. Αυτή είναι πολύ άσχημη και βρώμικη εικόνα.
Επιπλέον, στενάχωρο ήταν αυτό που παρατηρήσαμε στα παρτέρια. Περιμέναμε να δούμε όμορφα λουλούδια και χρώματα, αλλά τα περισσότερα παρτέρια ήταν άδεια, γεμάτα ξερά χόρτα, πέτρες και σκουπίδια. 
Εμείς θέλουμε να είμαστε περήφανοι για τον τόπο μας. Ονειρευόμαστε ένα χωριό καθαρό, που θα μπορούμε να περπατάμε με ασφάλεια στα πεζοδρόμια και θα βλέπουμε γύρω μας καθαριότητα.
Σας παρακαλούμε να κάνετε κάτι για να διορθωθούν αυτά τα προβλήματα. Κι εμείς υποσχόμαστε ότι θα προσέχουμε περισσότερο κάθε γωνιά.

Με εκτίμηση
Οι μαθητές και οι μαθήτριες των Α΄, Β΄ και Γ΄ τάξεων

Το Σχολείο πάει λαϊκή

Οι μαθητές/τριες των πρώτων τάξεων του σχολείου μας (Α΄, Β΄, Γ΄) πραγματοποίησαν εκπαιδευτική επίσκεψη στην τοπική λαϊκή αγορά, συμμετέχοντας σε μια στοχευμένη δράση βιωματικής εκπαίδευσης. Η λαϊκή αγορά λειτούργησε ως ένα «ζωντανό εργαστήριο μάθησης», προσφέροντας στα παιδιά ερεθίσματα και εμπειρίες που δύσκολα αποκτώνται στο συμβατικό περιβάλλον της σχολικής τάξης.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, τα παιδιά ενεργοποίησαν την παρατηρητικότητά τους σε πολλαπλά επίπεδα. Ήρθαν σε επαφή με την έννοια της εποχικότητας, μαθαίνοντας ποια φρούτα και λαχανικά ευδοκιμούν στον τόπο μας τον χειμώνα και κατανόησαν την αξία της κατανάλωσης φρέσκων, φυσικών προϊόντων έναντι των τυποποιημένων. Μέσα από τα χρώματα και τις μυρωδιές, αλλά και μέσω της συνομιλίας με τους παραγωγούς, εμπλούτισαν το λεξιλόγιό τους με νέες ονομασίες (π.χ. τζίντζερ, ρεπάνια), ενώ η παρατήρηση των ζυγισμάτων και των συναλλαγών έδωσε μια πρώτη, πρακτική εικόνα της αξίας των χρημάτων και των μαθηματικών στην καθημερινή ζωή. Παράλληλα, οι μαθητές ανέλαβαν δράση ως «Επιθεωρητές Περιβάλλοντος», με στόχο την καλλιέργεια της οικολογικής συνείδησης. Εντόπισαν την υπερβολική χρήση της πλαστικής σακούλας, συζήτησαν για την αναγκαιότητα της πάνινης τσάντας και έλεγξαν την καθαριότητα του δημόσιου χώρου.
Η διαδικασία αυτή ενίσχυσε την ταυτότητα του ενεργού πολίτη, περνώντας το μήνυμα πως ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλους και η προστασία του αποτελεί ατομική ευθύνη. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην κοινωνικοποίηση. Το άνοιγμα του σχολείου στην κοινότητα είναι ζωτικής σημασίας, ειδικά για παιδιά με περιορισμένες παραστάσεις. Οι μαθητές ενθαρρύνθηκαν να αλληλεπιδράσουν με ευγένεια, να σεβαστούν την σειρά προτεραιότητας και να κινηθούν σωστά μέσα στο πλήθος. Το σχολείο, λειτουργώντας ως «κοινωνικός ανελκυστήρας», οφείλει να προσφέρει τέτοιες οργανωμένες εμπειρίες, καλλιεργώντας την κοινωνική νοημοσύνη και δημιουργώντας πρότυπα πολιτισμένης συμπεριφοράς.
Οι μαθητές μας επέστρεψαν στο σχολείο με νέες εικόνες, γνώσεις, αλλά και προβληματισμούς για το περιβάλλον, νιώθοντας την ικανοποίηση της ενεργής συμμετοχής στη ζωή του τόπου τους.

Επιμέλεια δραστηριότητας: Βροχίδου Δέσποινα, Μπουμπουλέντρα Πωλίνα-Νίκη, Πάτσιου Μιχαέλα.
Επιμέλεια ανάρτησης: Μαρία Ταχτσόγλου